Infreemation

Αλγοριθμική αποδοτικότητα παρά το inelegance

Το περιοδικό σπόρου δημόσιευσε ένα θαυμάσιο άρθρο διασταυρώσεων μεταξύ των κόσμων της βιολογίας και της εφαρμοσμένης μηχανικής «Αλγοριθμικό Inelegance”

Η πολυπλοκότητα του αναπτυξιακού κανονισμού δεν είναι ένα προϊόν του σχεδίου καθόλου, και είναι η αντίθεση ποιων ανθρώπινων σχεδιαστών θα εξέταζε τον καλό προγραμματισμό ή έναν κομψό αλγόριθμο. Είναι, εντούτοις, ακριβώς τι θα αναμένατε ως αποτέλεσμα μαζί τα τυχαία ατυχήματα, δένοντας με σπάγγο μαζί τα χρήσιμα απορρίματα σε μια έκβαση που μπορεί να μην είναι όμορφη, αλλά λειτουργεί. Αυτές είναι όλες οι ανάγκες εξέλιξης από τις αναπτυξιακές διαδικασίες: κάτι που λειτουργεί αρκετά καλά, ανεξάρτητα από το πόσο αδέξιο ή needlessly σύνθετος μπορεί να φανεί.

Οι βιολογικές λύσεις μπορούν να είναι εντυπωσιακά αποδοτικές (καλά προσαρμοσμένος χάρι στην εξέλιξη από τη φυσική επιλογή) ενώ όντας παράλογα προς τα πίσω στο σχέδιο. Τα νεύρα στο μαστοφόρο μάτι περνούν πάνω από τις ράβδους και τους κώνους που συλλέγουν το φως όμως εγώ δεν μπορούν να παραπονεθούν για την όρασή μου (εκτός από την ανάγκη για τις επαφές αλλά που είναι μια άλλη ιστορία). Τα κεφαλόποδα έχουν προφανώς το ακριβέστερο όραμα χάρι στις ευτυχέστερες περιστάσεις:

Ο σπονδυλωτός αμφιβληστροειδής συνδέεται με καλώδιο «προς τα πίσω». Αυτοί είναι οι φωτοδέκτες δείχνουν το πίσω μέρος του αμφιβληστροειδή, μακρυά από το εισερχόμενο φως, και τα νεύρα και τα σκάφη αίματος είναι στην πλευρά του εισερχόμενου φωτός, αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε εικόνα που διαμορφώνεται στο σπονδυλωτό αμφιβληστροειδή πρέπει να περάσει αν και στρώματα των σκαφών αίματος και των κυττάρων γαγγλίων, που απορροφούν και που διαστρεβλώνουν την εικόνα….Τώρα εξετάστε το μάτι των καλαμαριών, των σουπιών και των χταποδιών. Οι αμφιβληστροειδείς τους είναι «rightway κύκλος», ο οποίος είναι οι φωτοδέκτες αντιμετωπίζει το φως, και την καλωδίωση και τα σκάφη αίματος που αντιμετωπίζουν το πίσω (1). Το καλαμάρι και τα χταπόδια δεν έχουν κανένα τυφλό σημείο μπορούν επίσης να έχουν την υψηλή οπτική οξύτητα. Το χταπόδι έχει επίσης μια βοθρίο-ισοδύναμη δομή, την οποία κάνει από τη συσκευασία περισσότερων (ή πιό μακροχρόνιων) φωτοδεκτών σε μια δεδομένη περιοχή (1). Επειδή δεν ειναι απαραίτητο να δημιουργήσει μια τρύπα στον ενισχυτικό ιστό μπορεί να έχει το αυθαίρετα μεγάλο «βοθρίο», και τη μεγαλύτερη οπτική οξύτητα. Οι σουπιές έχουν την καλύτερη οπτική οξύτητα από τις γάτες (2) και λόγω των «rightway στρογγυλών» αμφιβληστροειδών τους αυτό το επίπεδο οξύτητας καλύπτει σχεδόν τον ολόκληρο αμφιβληστροειδή (1.2) αντίθετα από τα σπονδυλωτά όπου είναι περιορισμένος στο μικρό σημείο του βοθρίου.

Περισσότεροι σε αυτήν την συναρπαστική ιστορία εδώ.

Ο συντάκτης φαίνεται να δείχνει ότι οι ανθρώπινοι μηχανικοί θα έριχναν μακρυά από την άχρηστη πολυπλοκότητα ότι η εξέλιξη από το ιστορικό ατύχημα φαίνεται να δημιουργεί. Εντούτοις, σημερινοί κορυφαίοι μηχανικοί που βρίσκονται αντιμέτωπος με τη μετατόπιση των απαιτήσεων, να συντρίψει την πολυπλοκότητα προβλήματος, ή την ελλιπή κατανόηση της επιστήμης πίσω από τη λύση μπορέστε καλά να υιοθετήσετε μια εξελικτική στρατηγική προς την επίλυση ενός προβλήματος, δεδομένου ότι πολλοί σχεδιαστές κυκλωμάτων και φαρμάκων έχουν κάνει ήδη επιτυχώς. (θα δοκιμάσω και θα σκάψω επάνω μερικές αναφορές). They start with a modular design with lots of simple parts that can be tweaked and rearranged quickly, set up replication with random modification and a process for selecting the best fitted solutions. Like artificial selection, or breeding, you can achieve results quickly. This is similar to what successful organisms do, molded by the evolutionary process of natural selection working hand in hand with mutation and reproduction. And it explains why we burn brightly on this earth, have sex, and above all why we are programmed to die.