Alternatieven voor DRM? [Bijgewerkt: Het perfecte onweer van YouTube]
5 september, 2006 | door ian |UPDATE:
Google heeft YouTube voor 1.6+ Miljard gekocht en er is a hel van een debat dat omringen de kritiek van Cubaan van het Teken van de aankoop van Google blijft en de daadwerkelijke waarde van YouTube gezien het geen DRM gebruikt, daarom vereisend auteursrechthouders om de plaats te controleren zelf en constant hen te vragen om onderaan materialen te nemen die in schending zijn.
Ik zou debatteren dat dit een goede situatie die is, die tot een perfect onweer over auteursrecht leidt en de auteursrechtkwesties dwingt in prominentere mening en het waarschijnlijker maakt dat de rationele mensen met evenwichtige oplossingen op de proppen zullen komen, in tegenstelling tot het proberen om een maladaptive status-quo te handhaven.
MPAA wil waarde „halen“ gebruikend DRM. Ondertussen is recentste Microsoft DRM gebarsten. Waar gaat dit?
Het interesseren bespreking over DRM in WSJ online tussen Fritz Attaway van MPAA en en de advocaat Wendy Seltzer.
M. Attaway antwoordt: Wendy - ik denk wij aan het filosofische hart van de kwestie krijgen. U wilt het intellectuele eigendom kunnen kostenloos nemen geïnvesteerde anderen hun te creëren tijd, talent en geld. Ik denk die scheppers, binnen redelijke grenzen zouden moeten kunnen controleren, hoe hun bezit wordt gebruikt, en zeker de economische waarde van hun investering kunnen halen.
Mej. Seltzer antwoordt: Fritz, heb ik niet om media kosteloos gevraagd. Ik heb om het vrij van gebruik en interoperabiliteitsbeperkingen gevraagd die verder dan auteursrecht gaan. Het verschil is kritiek - ik steun volledig een markt waarin de scheppers hun werken, maar niet worden gecompenseerd waarin de creatieve industrie culturele verwijzing en de technologie rond zijn werken kan monopoliseren.
Ik ben verbaasd dat Fritz de term „extractie gebruikt,“ het zeg zo veel over hun benadering van de consument en van de kunstenaars en de scheppers. Ik ben ook verbaasd dat hij niet schijnt te hebben niet heeft gevangen op het onderscheid tussen vrijheid en „vrij zoals in bier.“ Om aan MPAA eerlijk te zijn nochtans schijnen er zijn anderen in de organisatie wie dat toegeven de problemen van digitale distributie worden niet duidelijk opgelost door DRM. Jammer genoeg is de strategie tot zover zwaar op het volgen van gebruikersgedrag op P2P netwerken en het zijn toevlucht nemen tot (klein) proces, dat duidelijk geen het winnen strategie in de oorlog tegen media piraterij is.
Ondertussen in andere nieuws Getelegrafeerde rapporten dat de Media DRM 10 van de Vensters van Microsoft zijn gebarsten, baseerde het verwijderen van om het even welke echte beperkingen op een nieuwe generatie van Microsoft WMA/V de diensten en het tonen van nogmaals dat Cory was juist in zijn nu-beroemde presentatie aan Microsoft waarin hij verklaarde:
That DRM systems don’t work
That DRM systems are bad for society
That DRM systems are bad for business
That DRM systems are bad for artists
That DRM is a bad business-move for MSFT
So what are the alternatives to DRM?
Well a Google search for “alternatives to DRM” doesn’t turn up much…
There are new approaches to the digital fanbase being adopted in the corners of the music industry, such as the Canadian label Nettwerk famous for joining in the fight against the RIAA’s frivolous lawsuits. Wired has an excellent article about Nettwerk. They are changing the label’s role in how the business interaction between artists and fans takes place, and purposefully avoid DRM to ensure that their fans have the option of playing the music they purchase on any device they want to. This is good progress and while providing leadership by example it doesn’t provide a larger framework for distribution. Which is the problem in the first place.
It is possible that the RIAA and MPAA won’t have a role if they continue to focus on inventing the next physical-media-bound format. Already artists and fans are finding ways to work around them. It is clear that they very much want to restrict the freedom of customers ability to enjoy the music or movies they purchase by device and geographical area. This is less of a copyright measure, rather a control play to “extract” more money from consumers.
I think they need to focus on:
1) legally pursuing the real media pirates who distribute and make money from illegally copied materials
2) providing an valuable alternative distribution system to existing DRM based (iTunes) or P2P networks
Such an alternative system could include P2P based distribution software which in return for allows the consumer to legally download music with a universal playability licence allowing music to be played on all personal devices. The consumer in return allows the software to track and report on downloads and uses micropayments or something akin to what radio uses to compensate the artists and rightsholders accordingly.
In fact there is a fair amount of research that has been done on compensation alternatives. For some excellent discussions see the Lessig blog. The problem of course is the industry moving from point A to point B. There are too many vested interests in holding on to the status quo, no matter how untenable.
Some experiments in alternatives are well under way such as an ISP in the UK whose subscribers are allowed to share Sony music, built into the service. Hopefully we will see more experimentation so we find practical solutions and and a light at the end of the dark tunnel of digital media confusion.
