Η αναζήτηση παίρνει εξυπνώτερη, παίρνουμε stupider
30η Ιουνίου 2008Πολύς έχει γραφτεί πρόσφατα στον τρόπο με τον οποίο η ευφυής αναζήτηση θα λύσει όλα τα είδη προβλημάτων, πρόσφατα μέσα Το τέλος της θεωρίας, Chris Άντερσον από η «μακριά ουρά» τη φήμη συγχέει την αφθονία χαμηλών κρεμώντας φρούτων σπου η «μεγάλη αναζήτηση» και οι βιοτεχνολογίες παρέχουν τη δυνατότητα να γίνει κατανοητή πραγματικά και να εξαγάγει η σημασία, να θέσει και να πλαστογραφήσει ή να υποστηρίξουν hypothesies. Το Mathew Ingram παίρνει το ζήτημα με το συνδεμένο με καλώδιο άρθρο μέσα Google και το τέλος όλων και σωροί του Alistair Croll επάνω μέσα Η μεγάλη αναζήτηση αλλάζει την επιστήμη; υπογράμμιση της γνωστής επιστημονικής επωδού: ο συσχετισμός δεν απαιτεί την αιτιολογία.
Για να είναι δίκαιο στο Chris, φαίνεται ότι καταλαβαίνει το σημείο Mathew ότι ο συσχετισμός δεν είναι αιτιολογία, μάλλον η διατριβή του φαίνεται να είναι αυτή με τα αρκετά μεγάλα σύνολα δεδομένων και τους ισχυρούς υπολογιστικούς αλγορίθμους, αιτιολογία προσεγγίσεων συσχετισμού. Εντούτοις πλαισιώνω με Mathew και Alistair, δεν σκέφτομαι ότι ο Chris καταλαβαίνει ποια Google ή γρήγορη αλληλοuχία γονιδίων φέρνει στην επιστημονική ανάλυση, ή έχει γράψει ένα άριστο σατυρικό άρθρο:
Το Petabytes επιτρέπει σε μας για να πει: «Ο συσχετισμός είναι αρκετός.» Μπορούμε να σταματήσουμε τα πρότυπα. Μπορούμε να αναλύσουμε τα στοιχεία χωρίς υποθέσεις για ποιος δύναμη παρουσιάζουν. Μπορούμε να ρίξουμε τους αριθμούς στις μεγαλύτερες συστάδες υπολογισμού που ο κόσμος έχει δει πάντα και άφησε τους στατιστικούς αλγορίθμους να βρούν τα σχέδια όπου η επιστήμη δεν μπορεί.
Ηχεί όπως εμείς πρέπει να είναι σε θέση να καθίσει ακριβώς πίσω και να τροφοδοτήσει τα ακατέργαστα στοιχεία έναν ογκώδη υπολογιστή σύννεφων, να αρπάξει μερικούς καφέδες, να ζήσει μερική διάρκεια ζωής και να πάρει μερικές απαντήσεις (Βαθιά σκέψη καθένας;). Δεδομένου ότι η τεχνολογία αναζήτησης παίρνει εξυπνώτερη μπορούμε όλοι να αντέξουμε οικονομικά να πάρουμε πολλή stupider, όπως δεν πρέπει πλέον για να λύσουμε τα επιστημονικά προβλήματα.
Στην επικαιρότητα ο αλγόριθμος Google pagerank και Craig Venter το κυνηγετικό όπλο DNA που τοποθετεί διαδοχικά τις τεχνικές είναι επιτυχείς επειδή είναι υπερβολικά απλοϊκοί, σχεδιασμένος για να συλλάβουν τα χαμηλά κρεμώντας φρούτα όσο το δυνατόν γρηγορότερα, δεν λύνουν τα σκληρά προβλήματα - μάλλον μας παίρνουν γρηγορότερα κάτω από έναν δρόμο που οδηγεί σε περισσότερες ερωτήσεις. Οι ερωτήσεις που είναι πιθανές που περιπλέκονται πάρα πολύ για είτε τις μηχανές αναζήτησης είτε τη χαριτωμένη βιοτεχνολογία εξαπατούν για να απαντήσουν. Απαιτώντας τα πειράματα και τις αναλύσεις που είναι πάρα πολύ περίπλοκα και λάθος-ευαίσθητα… ότι ανάγκη να είναι φορητά, πειμένα και καλοπιαμένα. Η επιστήμη στον πραγματικό κόσμο είναι τόσο διαφορετική από το πλατωνικό πρότυπο που διδάσκει στα σχολικά βιβλία. Η αποτυχία είναι σημαντική, τα λάθη είναι κρίσιμα και προχωρούμε επειδή η ανθρώπινη σκέψη είναι εντυπωσιακά προσαρμόσιμη και ελαστική παρά αυτό. Αντιπαραβάλτε αυτό στους τύπους προβλημάτων που θα πάρουμε όταν καθοδηγείται η ανάλυσή μας από τους κατάμεστους λαθών αλγορίθμους υπολογιστών, που μολύνονται με τα σκουλήκια, και το στοιχείο διατρυπείται με τα λάθη και spam.
Μέχρι τη δύναμη υπολογισμού και τους αλγορίθμους που το καθοδηγούν, αληθινά evolutionarily σχεδιάζεται, δεν σκέφτομαι ότι η επιστήμη θα μάθει πολλής από τον υπολογιστή. When we do get the kind of AI that Chris and the Google founders are looking for, I suspect that they will find it impossible to clock that type of artificial intelligence at Gigahertz speeds, and that we may end up re-evolving a computer that looks and acts very similar to the human brain. At which point we may regret not using the ones we already have instead.
For the next stop on this train of thought, read the excellent article Is Google Making us Stupid? I’ve got one foot in the YES camp.
Addendum: the Wired article bothered me as an epitome of reductionist scientific thought. Reductionism by nature tends to focus on the simple problems, hard problems which are complex and expensive to tackle are avoided which leads to the amplification of reductionist techniques and causes. Sooner or later you might be convinced that all knowledge is within the reach of such reductionist approaches. There is a disturbing correlated trend for industry funding of scientific research to further skew science by leaving problems without obvious economic payoffs by the wayside. I would suggest that both industrial and reductionist science are represented in the Wired hypothesis.

Like most heavy cellphone users I have a love hate relationship with both the device and the wireless service. Love because it gives me freedom from a physical location and thus is an essential business enabler for entrepreneurs. Hate because it restricts my freedom in many ways that are designed solely to make more money for the handset and communications provider:













